132. Oepke aan zijn ouders
Utrecht, 17 september 1897
Geliefde Ouders,
Gisteren ontving ik uw brief. Vanmorgen het portret van Betsy1 en Gep.2 Ik dank hen wel daarvoor. Ze staan reeds in mijn album. Hoe gaat het met Gep haar gezondheid? Wat er aan die liep3 te doen is? Het is zeker die donkere. Een stukje boter is een goed ding. Wil hij dood gaan, snijd hem dan het krop open, maak het schoon en naai het dan weer dicht. Als ze het eerste ei leggen, moet Pier dadelijk telegraferen. Heeft hij zijn leghorns al? Met mijn gezondheid gaat het zachtjes aan vooruit. Men moet zich dat zo voorstellen. Als men in de jarisloot4 gezeten heb en men komt er onder de drek uit, dan heeft men het ruigste vuil spoedig verwijderd, maar dat nahemmelen5 duurt langer. Zo ook bij mij. De grote hoop ziektestof is verwijderd. Ik begin onder de behandeling koud te worden en dat is een heel goed teken. Tot alles op orde is zal nog een heel tijd duren. Het hoofd zal echter waarschijnlijk wel eerder goed zijn voor het geheel is afgelopen. maar ik zal niet vooruitlopen. Maar nu het van ’t voorjaar nog bijna zonder uitzicht was, heb ik veel reden tot dankbaarheid. Deze zaak6 is ongezocht tot ons gekomen. De Clercq7 wil ik hier graag nog houden. Ik lees er zo nu en dan eens wat in. Wat zijn dat toch aantrekkelijke figuren, die mannen van het Réveil. En De Clercq niet het minst. Een man die in zelfontleding en zelfonderzoek zijn weerga zoekt. Hij bezat een kennis van het menselijk hart, die verwonderlijk is. De Melanchthon8 van Da Costa. Trijntje heeft het ook. Misschien wil die het wel lenen. Groet allen van mij. Uw liefhebbende
Oepke.
(AN)