114. Ten Bruggenkate1 aan O. Noordmans
Baarn, 12 juli 1893
Amice Noordmans,
Recht aangenaam was het me onlangs weer iets van je te mogen vernemen. Jammer maar dat ik niet er uit horen kon hoe het je zelf ging. Ik hoop beter dan mij. Ik ga niets vooruit en zal wel spoedig Baarn met Amsterdam verwisselen. Kunt ge nog vooruitgang bespeuren en ga je nu in ’t najaar er nog weer heen? En wat zei Taeke van je bij de laatste visite? Ik zou wel eens alles uitvoerig van je willen horen maar wetende, dat je niet mag schrijven en lezen, mag ik mijn eisen toch niet te hoog stellen. Enig bericht van je zal me altoos welkom zijn. ’t Is zoals je terecht schreeft. Onze omgang was te goed in de vreemde dan dat we elkaar thuis zouden vergeten. En geloof maar niet, dat ik te vroeg mijn ‘Wanderstab’ weg zal gooien. Integendeel bij de minste opflikkering wordt ondanks mijzelf de hoop steeds weer levendig ofschoon er tegenover staat dat men ook telkens weer de alsem der ontgoocheling moet smaken. Overigens hoop ik dat de tijd ons nog eens ’t genot schenkt naar hartelust te kunnen disputeren over elk beliebig onderwerp. Ik schrijf je nu pas omdat ik niet wist of je soms ook door Zwitserland retourneerdet. Je schreef er niets van. Hoe maakte je de terugreis? Mijn apparaat heb ik direct na ontvangst van je brief naar Scharnegoutum gezonden, ongefrankeerd, wijl men de juiste kosten mij hier niet kon opgeven. Wat de prijs betreft, hoop ik dat ge f 17.50 billijk zult vinden; met vracht en invoerrechten kostte ’t mij op enige centen na f 22,-. dus ’t korte gebruik betaal ik dan nog duur genoeg. En nu nog over die lamme Baedekerhistorie. Ik heb er over geschreven naar ’t Hotel Urban2 en ’t antwoord van de Oberkellner sluit ik hierbij in. Bewaar ’t s.v.p. goed want ’t kon nog te pas komen. Ge ziet er uit dat dus de Baedekers3 door hem zijn ontvangen en hij ze aan ’t postkantoor heeft doen terugbezorgen met de opmerking dat ge een privaat-woning in ’t dorp hadt betrokken, terwijl de postbeambte nog zei, dat ze mij geretourneerd waren. Tot heden heb ik ze echter nog niet terug ontvangen en morgen zal ik een officiëel onderzoek door de post-administratie doen instellen. Ik stel me daarvan wel niet heel veel voor, want ik ken te goed het klappen der zweep zelf postambtenaar zijnde. Doch “man kann ’s probieren”! Misschien helpt het en helpt het niet, de moeite is ook klein en ’t kost niemendal. We zullen dus nog maar niet geheel wanhopen, ofschoon mij die gang van zaken vreselijk spijt. En nu, caro amico, eindig ik, met de beste wensen voor je gezondheid en je beterschap. Vele hartelijke groeten van je oude vriend,
Ten Bruggencate.
(AN)