872. K.H. Miskotte aan Mevrouw Noordmans-Oosterhuis

Leiden, 9 april 1950

Hooggeachte Mevrouw,

In de onderstelling dat u dagelijks bij uw man zult zijn en in de overtuiging, dat ik hem nu niet storen mag door mijn stem vol vragen, schrijf ik u. Och, ik ben zo onkundig van de toestand. Ter synode belde ik op, toen hij pas was opgenomen, vage maar goede berichten. En nog eens vanuit Leiden telefoneerde ik - maar dat heeft veel voeten in de aarde - van portier naar afdeling, van zuster naar hoofdzuster en altijd ben je ongelegen in deze run van verplegers-plichten en altijd hoor je iets goeds, waarvan je de betrouwbaarheid min of meer betwijfelt. Nu is dat alweer tien dagen geleden - en niemand hier weet iets naders over de toestand van de vereerde meester. Ik wil u niet pressen mij te schrijven. Maar als hij goed is, of althans bij kennis is, breng hem mijn innige groeten en zeg hem, dat wij van dag tot dag, de eerste week zonder overdrijving gezegd: van uur tot uur in de geest bij hem waren. Het is niet moeilijk te bidden om welstand en vrede van iemand, die ons zo lief is, aan wie wij zoveel danken, die wij zo smartelijk missen zouden. Zeg hem, wat hij weet, maar niet diep genoeg, dat we hem om Christus’ wil vereren als de eigenlijke bisschop en moderator van onze kerk. Zeg hem alle liefs, dat waar is en hem goed kan doen. Hoe moet u, Mevrouw, geleden hebben om hem; hoe zult u opgeleefd zijn, als het wáár is, dat hij doorgeholpen is. Ontvang mijn eerbiedige zegenwens en groet, uw dw.,

K.H. Miskotte.

(AN)