541. J.A.L. Hovy1 aan O. Noordmans
Wijk aan Duin, 17 oktober 1935
Amice,
Met blijdschap heb ik kennis genomen van uw ere-promotie te Groningen. Vergun mij u van harte met die zo verdiende onderscheiding geluk te wensen. Prof. Aalders2 heeft het zo naar waarheid uitgedrukt: ‘Zulk een hulde schept niet iets wat niet was, zij erkent slechts wat is.’3 Ik wil, nu ik u schrijf, u toch ook iets vertellen, dat ge wel aardig zult vinden. Hier in Wijk aan Zee is een groot roomskatholiek sanatorium ‘Heliomare’. Ik kom daar nogal eens en maakte er zodoende kennis met een nog jonge pater, die daar als patiënt was. Hij behoorde tot ‘de witte paters’, en was enige jaren in dienst van de missie in Carthago geweest. Hij was thans professor in het Latijn aan een Brabants seminarie. Ik kwam uit den aard der zaak met hem te spreken over Augustinus en vertelde hem, dat ik uw boekje over die kerkvader met zoveel vrucht gelezen had. Hij wilde er ook wel eens mee kennismaken. Toen ik hem enige weken later er weer eens naar vroeg, en informeerde hoe hij het gevonden had, zei hij heel enthousiast: ‘schitterend, schitterend’. Hem had zo bijzonder getroffen de veelzijdigheid en onpartijdigheid van de schrijver. Hij vertelde mij toen ook, dat hij, toen hij met de lectuur begon, zeer critisch was gaan lezen. ‘Maar toen ik zowat op de helft was’ zei hij, ‘heb ik mijn critiek laten varen’. Hij had alleen maar grote waardering. Ik vind dit een aardige illustratie bij de woorden van prof. Aalders de eredoctor toegesproken: ‘Hij is een geestelijk leider, de docent van velen vóór hij de Venia docendi4 in de vorm van de doctorstitel ontvangt’. Geheel sluit ik mij aan bij de wens van uw promotor, dat uw ontvangen van de doctorale waardigheid een prikkel moge zijn tot voortgezette, wetenschappelijke arbeid. Met hartelijke groeten, tt.
J.A.L. Hovy.
(AN)