554. H.C. Valeton1 aan O. Noordmans
Maastricht, 24 oktober 1935
Waarde broeder,
Uit het diepst van mijn hart zend ik u mijn gelukwens met het eredoctoraat. Dit is goed geweest, haast wilde ik zeggen ‘natuurlijk’, als er niet in de theologie der laatste dagen zo weinig goeds meer over het natuurlijke gezegd werd! Wat heb ik mij over deze onderscheiding verheugd en met aandacht trachten te verstaan wat er uit een vluchtig krantenverslag tot mij overwoei uit wat ge gezegd hebt bij de aanvaarding van de titel. Ik zag u voor mij, ernstig om het gewicht der zaak, benadrukt door de zware achtergrond, die voor u zo sporen heeft getrokken in uw ziel, maar ik zag u ook guitig als altijd, om de humor, die nu eenmaal in alle ding, ook hier, weer doorbrak. Regenboogstemming: pannekoek en eeuwigheidswoorden van dit uur rustende dominees. Wat zou ik u gaarne persoonlijk gelukwensen, want gij weet dat ik veel van u geleerd heb en nog voortdurend leer. Uw Herschepping staat dicht in mijn bereik en als ik de grenzen weer zo eng getrokken heb dat er geen uitweg meer rest, weet gij mij telkens weer wat frische Luft en lucht, blauwe lucht te verschaffen. Daarvoor ben ik dankbaar. Ben ik een Grosstadtpfarrer geworden? Hoon mij niet met mijn nog-geen-2000 zielen. Maar door de vacature naast mij sinds juli heeft het hier iets van het afgedraafd worden in een paardespel. Weet gij geen rechts-moderne collega voor mij? Ik weet dat ik hier tevens als Diogenes mensen aan het zoeken ben, want een goede vrijzinnige buur is in deze ook beter dan een verre dialektische vriend! Nog eens, ontvang mijn spontane gelukwens en een vraag: schrijf, mijn broeder, schrijf toch, zodat wij allen het lezen kunnen en verstaan. Een hartelijke groet, tt.
H.C. Valeton.
(AN)