724. K.H. Miskotte aan O. Noordmans
Amsterdam, 31 mei 1944
Hoogvereerde dr. Noordmans en mevrouw,
Het bericht van het plotseling overlijden van uw innig geliefde zoon1 heeft ons bereikt, om óns áan te grijpen. Ik weet niets te zeggen, dan dat ik heel, heel in de verte, pijn voel en rouw. Ik zie zijn blonde hoofd nog gaan in de processie, die deze zomer bij het avondmaal in Laren voorbij ons trok - en mijn gedachten gingen over op die regels, die ik u in Utrecht op de predikantenvergadering mèt ons zag zingen:
“tot eindelijk voor haar ogen,
waarin ’t verlangen brandt,
het schouwspel komt getogen,
der kerke triomfant.”2⚑
Aanvaard onze deelneming, ondanks al onze onkunde en onbegrip; ik sta van ver, maar ik houd zoveel van u; - ik wil trachten te geloven aan de triomf, ook al is nederlaag en niets dan nederlaag wat wij aanschouwen. - Zeervereerde Noordmans, kon ik iets doen! God is liefde! Als vader en moeder dit onpeilbare woord aan de vrienden geven als hun getuigenis - dan worden wij stil en - omdat wij nog op een andere wijze van vèrre staan, vèrre van het rechte geloof - worden wij nieuwsgierig en jaloers. - Geve de Here God u een bestendig wezen in dit belijden van Zijn liefde. Mogen Zijn vertroostingen u genoeg zijn! Met vriendelijke groeten, uw dienstw.
K.H. Miskotte.
P.S. wij ontvingen de kaart eerst vanmorgen; ik kon niet eerder schrijven.
(AN)