736. J.H.C. Kamsteeg1 aan O. Noordmans
Gorssel, 14 maart 1945
Zeer waarde vriend Noordmans!
Je hebt altijd zo veel belangstelling getoond in ons lot en leven om je onkundig te laten van wat ons pas is overkomen. Ge moet n.l. weten dat Koos, in Amersfoort zijnde, door de Duitsers is opgepikt. Een nacht is ze in het kamp te Amersfoort moeten blijven en de volgende dag is ze naar Apeldoorn gebracht waar ze nu in de Willem III kazerne is opgesloten. Waarom? We weten het niet. Krien is uit Haarlem naar Amersfoort en Apeldoorn gegaan. Het is haar gelukt wat schoon goed te brengen, maar alles wat ze aan etenswaren bij zich had werd geweigerd. Ze heeft haar voor het raam zien staan, in de verte. Dat is alles. Maar toch zijn we blij dat we nu ten minste zeker weten waar ze is. Want voordien was het alleen ‘waarschijnlijk’ dat ze naar Apeldoorn was gegaan. Ook de vrouwelijke dokter, waar ze vroeger altijd en nu ook weer, na Oosterbeek, in huis was, is meegenomen en heel haar huishouding van de kelder af tot haar instrumentarium toe is meegenomen. De behandeling daar in de kazerne schijnt wel streng en onhebbelijk te zijn, maar van mishandeling is toch geen sprake gelukkig. Ze zijn daar met wel 50 vrouwen. Ze slapen in kribben, 3 hoog. Maar dat alles is niet zo heel erg. Veel erger is dat het voedsel onvoldoende is. 5 sneedjes droog brood op een hele dag en wat koolsoep ’s middags. En hoe lang zal het duren? En dan gans onmachtig zijn om te helpen. We kunnen alleen voor haar bidden. Je vroeg in je laatste brief, gedenk ons in je gebed. Nu vraag ik dat wederkerig. De nood is groot. Gelukkig zijn we, beiden, nog wel gezond. Toch voelen we ons meer moe dan vroeger. Den Doolaard schijnt een prachtig vers gemaakt te hebben over die moeheid. Jammer genoeg kan ik het niet te pakken krijgen. Trouwens ik weet niet eens of het wel in de handel is. Sedert l.l. vrijdag is Krien bij ons. Morgen gaat ze weer naar Haarlem terug en dan zitten we gans afgesloten van onze kinderen. Hoe gaat het je dochter Dina? Het laatste wat we van haar hoorden was dat ze in Utrecht in ’t diakonessenhuis lag. En mevrouw ook nog goed? Het is te onrustig in de lucht om fietstochten te gaan ondernemen. Vandaag is het hier heel onrustig. Er worden proeven genomen met granaatwerpers, naar men zegt. Here, hoe lang nog? Met hartelijke groet, ook van m’n vrouw aan je beiden, als steeds gaarne je vriend,
J.H.C. Kamsteeg.
P.S. gisteren pensioen (rijks) 3e en 4e kwartaal ’44 ontvangen.
(AN)