783. D. Tromp1 aan O. Noordmans
Amsterdam-Z., 6 februari 1947
Hooggeachte dr. Noordmans,
’k Was blij met uw briefje.2 Een oude, bekende, voldragen stem, die zich geoefend heeft om het woord ‘troosten’ goed te kunnen zeggen. Een brief van u is een gesprek, een reiken van een hand en ook een in gemeenschap treden met aartsvaders, profeten, apostelen, kerkvaders, kerk-reorganisatoren en wat al niet meer. Uw wereld is zo geheel anders bevolkt en er gebeuren geheel andere dingen in dan in de bekende. Daarom is er in elk schrijven ergens een verrassing, ook wanneer deze verschijnt in ’t meest alledaagse gewaad met de allergewoonste woorden. ’t Is eigenlijk zo: u vertegenwoordigt voor mij, voor ons, de kerk op een zeer bepaalde wijze. En steeds worden de dingen er groter en rijker en wijzer door. - Doch genoeg. ’k Ben erg blij dat wij u weer horen! De bespreking van het boek van Bartels3 zullen wij aan een ander overlaten! Maar als u een artikel wilt schrijven over het kerkelijk uitzicht,4 zult u ons een groot genoegen doen. U heeft gelijk, het verantwoordelijk vullen van zo’n blad vraagt werkelijk veel. En ik zucht er ook wel eens onder. Ten eerste om de vele tijd die het vraagt; maar ten tweede omdat men toch goed moet weten wat zwart op wit aan de lezers wordt voorgelegd. ’k Ben blij dat Miskotte van plan is weer te gaan schrijven. Leed slaat wonden; leed haalt veel vaart uit ons leven; en doordat maar weinig mensen begrijpen wat leed op de duur betekent, heeft het ook de neiging eenzaam te maken. - ’t Is goed als het een weg en een deur is tot verborgen omgang. ’k Hoop dat het uw dochter5 goed zal gaan bij het herstel. Een hartelijke groet van uw
D. Tromp.
(AN)