268. A.M. Brouwer aan O. Noordmans
Rotterdam, 10 juli 1910
Amice frater,
’t Is vandaag door de intree in de nieuwe gemeente een dag van buitengewone betekenis voor je. En deze week van huwelijk een week van nog groter gewicht. In gedachten was ik vandaag bij je en meermalen spraken wij samen over de grote verandering in je leven en over de bruidsdagen die jullie nu samen beleeft. Als zichtbaar blijk onzer belangstelling ging er iets voor de huishouding op reis, om te dienen in een pastorie waar fruit geen ongekende weelde is. Je wilt ons zeker wel even berichten, of het alles in goede orde is aangekomen, omdat de leverancier voor de verpakking instaat. Wij wilden ’t echter bij deze stomme getuige onzer vriendschap niet laten blijven. ’t Liefst was ik zelf in Suawald verschenen, om mijn naam in het huwelijksregister bij zo illustre naam te mogen neerschrijven. ’t Ging niet. ’t Is deze week de laatste week van onze cursus. Dinsdag en woensdag is ’t hier jaarvergadering van ’t Genootschap,1 donderdag is er een gezamenlijke boottocht aangeboden door de verjaarde Director,2 vrijdag is ’t de grote afreize. Ik, nog zo kort hier in ’t ambt, kon deze zendingsglanspunten toch niet minachten door te gaan naar de sunder weargea - mooie walden van it Fryske lan!3 Rest mij dus alleen de gevoelens van mijn hart te verijlen tot volle-bewustzijnsvoorstellingen en die dan gebrekkiglijk en maar zeer gedeeltelijk te persen in armelijke woordentaal en neer te schrijven op een blanco velletje postpapier. Deze poging ben ik bezig thans te ondernemen op de stille sabbatsavond, stil hier onder ’t suizen van de gaslamp, wel niet stil in de Suamarder pastorye, wer tsjerkeried en tserkfouden end notabelen op fesite binne, mei it wiif, end smoke end sa noflik Frysk prate kinne mei de nye doemnie die die hawen sa goed for stiet?4 Ik zie kamers vol rookwalm en hoor veel verward stemmengegons, vrolijk van toon, hier en daar door een heldere lach verbroken, dan stilte, toespraak, antwoord van de domenie, niet zonder humor. Daar is een poezie in de dorpspastorieën, waarvan ik ’t gemis betreur; een poezie waarin ik mij verheug voor mijn vriend dien ’t geldt. Moge die poezie de boventoon houden en bij al de ernst en al de moeite van ’t leven ’t hart der pastoriebewoners blijven verheugen. Een poezie schoon om de eeuwigheidsglans die op haar vleugelen ligt. Gezegend zij de pastorswoning van Suamar,5 waar straks de jonge vrouw het herderlijk bestaan eerst tot ware volheid brengt en de eenzijdigheid van het coelibaat tot de veelzijdigheid van het huisgezin verheffen gaat. Heb samen een goede week. En moge de rijkdom van het Evangelie dat wij mogen brengen, ook jullie huis rijk maken, de levenstoon gewijd, het werk gezegend. Gun ons een bescheiden plaatsje in jullie vriendschappelijke gezindheid en, naar ik hoop, ook eens de gelegenheid om in jullie huiselijk geluk te treden. Met hartelijke groeten, aan bruid en bruidegom beide, ook van mijn vrouw, tt.
Nus Brouwer.
(AN)