888. K.H. Miskotte aan O. Noordmans

Leiden, 28 december 1950

Zeer vereerde vader in Christus,

Ik mag dit jaar niet laten voorbijgaan zonder u te danken voor de hulp, die u ons dit jaar weer gaaft, voor ons blad, dat daardoor op peil blijft, maar ook voor de troost, die ons onwillekeurig toekwam uit uw woorden, uit het heilig spel der gelijkenissen, waarin de figuur van God zich ontdoet van het vreemde en zich verstelligt tot de vertrouwdheid van de Metgezel en Deelgenoot van ons vlees.¹ Laat u, zeer vereerde Noordmans, niet storen door de indruk, dat slechts weinigen u volgen, dat de ‘school’ het geen exegese acht en dat de actieve kerk er geen realiteit in vindt² - dit zijn alles tekenen van onze decadentie; en het is wel om te huilen! Maar er is een kring, die er naar uitziet, telkens weer. Een neerlandicus zei laatst van Gods Poorten:³ daarin staat het schoonste moderne proza, een mystieke broeder verklaarde, de verzoening van alle richtingen te vinden in dèze soort bevinding; en een buitenkerkelijke zei: er is een adem in van de vrolijkste eerbiedigheid, en ik had geen idee, dat zoiets bestond. Na de angst bij uw operatie en na de bevrijding, schijnt het wel alsof ik geen belangstelling heb voor uw leven en lot. Dit is werkelijk een schijn. Geloof mij, dat mijn liefde en verering u blijven begeleiden en dat mijn gebeden zijn, dat het God moge behagen uw geest te bewaren in de vrede en uw verstand in de onnadrukkelijke, maar indringende helderheid te laten, die ons verwarmt en verkwikt nu reeds zoveel jaren. Hoe zijn de ouderdomsbezwaren? te dragen? Ontvang met uw vrouw en kinderen onze hartelijke groeten. Gaarne uw dienstwillige

K.H. Miskotte.

(AN)