488. Mw. Nora Leendertz-Kehrer1 aan O. Noordmans
Rotterdam, 10 januari 1935
Beste mensen,
Erg voel ik de behoefte jullie even te schrijven. We hadden in stilte zo gehoopt, dat we gisteren de naam Noordmans in de courant zouden hebben gelezen, waar Noordmans zeker van de drie verreweg de meest professorabele moet zijn. We hadden ’t zo heerlijk gevonden. En Emmy2 riep dan ook dadelijk uit, ‘he’, toen ze bemerkte, dat het niet zo was! Sterkte, als ’t een grote teleurstelling mocht zijn. Die weer toch tot zegen zal worden verwerkt. Moeilijk. Berkelbach3 zal stellig wel trachten bezieling te geven voor ’t predikambt, hij is wel doorkneed in de praktijk. ’t Is, zoals hij zegt: een echte herdershond. Maar of hij wel z’n colleges bevredigend zal doordenken, vooral voor meer dan middelmatige studenten; dat lijkt ons de vraag. Wat zouden we graag eens even bij jullie binnen lopen. We hebben ’t op Ameland zo goed samen gehad.4 Er zouden heel wat herinneringen zijn op te halen. Och, wat is er in ons leven een diepe smart gekomen. Onze Truus5 te moeten missen - gehoorzaam te willen missen, dat we niet missen kunnen. Zoals Jonker het ergens zegt.6 De glans van ’t geluk dat we met ons vieren hadden is weg. - We waren zo volkomen met z’n vieren in elkaars leven in; en Truus was zo’n heerlijk rijk begaafd kind, zo los van de wereld, en toch vol enthousiasme in alles. De tijd voor haar geboorte zeiden Willem en ik altijd tegen elkaar: ‘Wat zal er van dat kind worden?’ We gingen toen geheel op samen in Kierkegaard waar Willem aan bezig was;7 en in de Duitse romantici, en Nietzsche. Het was geestelijk zo’n bijzonder rijke tijd - en het meiske dat kwam was zo’n bijzonder rijp kind, en heel helder van hoofd, en klaar van gevoelen. Het is ons 20 jaar lang een heerlijke schat geweest - zo zwaar het gemis te verwerken. Emmy verloor haar beste vriendin in haar, maar ik geloof ze leeft geen 5 minuten zonder Truus. Nu lieve mensen, ik eindig. De post gaat weg. Misschien zullen we elkaar nog eens rustig ontmoeten. Als jullie eens in de buurt komen? Ons huis is groot genoeg om jullie te bergen. Hoe maken jullie kinderen het? En wat is ’t met broer8 geworden die toentertijd zo’n bewerkelijk maar allerleukst joggie was? Hartelijke groeten samen van jullie Nora Leendertz-Kehrer.
(AN)