706. P. Blaauw1 aan O. Noordmans
Oosterbeek, 2 maart 1943
Amice frater!
Korte tijd geleden zag ik in de courant (die ik anders nooit lees) toevallig je 40-jarig ambtsjubileum. Dat betekent nu ook het spoedige einde van je ambtsloopbaan. Met een enkel woord wil ik je toch laten merken, dat ik daarin deel. Ik hoop bij vele andere dingen, dat het je o.a. gegeven moge zijn nog door te studeren, te spreken en te schrijven. Ik hoor onder de velen, die van je geschriften altijd zeer genoten hebben. Zelfs ons ‘liturgisch’ verschil doet daar niet aan àf. Ik hoor ook tot hen, die het de verschillende instanties en personen kwalijk nemen, dat zij niet voor een professoraat voor je gezorgd hebben. Ik weet niet, hoe je daar zelf tegenover staat - het zou zeer begrijpelijk zijn, als je dit wel verdrietige uren en gedachten gekost heeft. Gelukkig (speciaal voor de anderen, die je ‘lezen’ - en voor een deel toch ook voor jezelf) is iemands spreken en schrijven niet gebonden aan enige positie, al brengt het verschil in positie wel resp. belemmering of ruimte - en je zult wel eens naar die meerdere ruimte gesnakt hebben. Mij dunkt, je zult ook een van de zegeningen van het ouder worden ondervinden: het valt gemakkelijker alle dingen van ons leven, die wij zo vaak sub specie - van mensen, kerkelijke en andere toestanden èn van ons eigen dierbare ‘ik’ - bekijken, gaan zien sub specie aeternitatis. En wat ’t eerste aan onrust en velerlei andere dingen brengt, geeft het andere aan rust - ook aan schuldbesef, maar voor schuldbesef is er het radicale van verzoening en vergeving, en dus vrede; voor ’t andere zijn het meer kwakzalvermiddeltjes, die misschien een ogenblik helpen, maar waarin veel bedrog schuilt en teleurstelling. Moge het je vrouw en kinderen goed gaan; en meld maar eens of je al weet waarheen na je emeritaat. Ik ben allang uit Deventer weg en werd in Deventer nog en ook daarna een jaar lang gehandicapt door hevige ischias die nog niet geheel voorbij is, maar langzaam aan wel betert. Met hartelijke groet, tt.
P. Blaauw.
Ik woon hier ‘en pension’, een vreemd leven, als men 37 jaren samen met z’n vrouw een huis bewoonde!
(AN)