712. K.H. Miskotte aan O. Noordmans
Amsterdam, 30 juli 1943
Zeer vereerde Noordmans,
Nu ik weer thuis ben, is het mij een behoefte u en uw vrouw nog eens te bedanken voor het goede avondje, dat ik bij u mocht passeren. U was ànders dan ánders. Als u zó bent, dan zou ik dágen met u willen spreken en u bewegen veel los te laten uit uw schat; en misschien proberen zelf te biechten over de ellende van neiging en roeping in mijn klein bestaan. Ik vond de keren, dat ’k in Laren kwam, weinig contact voor mijn gevoel, hoewel toch alle voorwaarden vervuld schenen. U maakte het mij moeilijk tot het rechte spreken te komen. En toch, je zou het haast vergeten, er is toch in de loop der jaren één en ander heen en weer gegaan tussen Laren en Haarlem, Laren en Amsterdam. Ik zie me bijvoorbeeld nog Bernanos Sous le soleil de Satan1 inpakken. Over het neerdrukkend besef, dat u me als een dilettant beschouwt, die de dingen op aarde zo eens ‘begluurt’ en die al heel wat boeken heeft ‘besnoven’ kom ik wel heen, maar dat u zelf niet loskomt, dat is erger. Maar ik heb niets te eisen, dat is waar! - Zie, deze keer ging het goed; we willen niet te bewust naar de redenen delven - het is mij genoeg te weten: het was anders dan anders - Dáárvoor dànk! Met eerbiedige groet, uw dw.
K.H. Miskotte.
(AN)