765. O. Noordmans aan K.H. Miskotte
Lunteren, 17 october 1946
Waarde vriend Miskotte,
Met ontsteltenis hebben wij kennis genomen van de ramp, die je huisgezin heeft getroffen.1 Ik hoorde ervan op een conferentie te Doorn2 en las gisteravond in de bladen, dat je oudste dochter is overleden, wat dan vanmorgen door de rouwbrief bevestigd werd. Wij zijn diep getroffen door deze berichten en ook ons hart is met droefenis vervuld. Mijn vrouw en ik weten bij analogie wat het uw vrouw en u moet kosten in deze harde slagen niet de blindheid van het noodlot te verwensen, maar de alles wikkende en wegende liefde van onze hemelse Vader te eren. Wij staan hier voor één van die raadselen, uit welker verwarde lijnen de trekken van Gods vriendlijk aangezicht,3 zoals het zich in het Evangelie des kruises heeft geopenbaard, uit de ondoorgrondelijkheid bij wijze van opklaring naar voren wil komen. Dat Hij op deze wijze met ons moet verkeren, daarin ligt zijnerzijds een diepe smart verborgen, die de onze op oneindige wijze overtreft en waarin Hij onze droefheid op een wondere manier zich laat oplossen en versmelten. Terwijl ons vlees verscheurd wordt en ons hart bloedt, komt de Geest van Hem, die de zwakheid van vlees en bloed beter kent dan wijzelf,4 zijn gewilligheid en zuchtende vertroostingen in ons binnenste uitstorten, zodat vlees en Geest elkaar herkennen en met elkaar verzoend worden. Deze vertroostingen kunnen een voorsmaak zijn van de opstanding des vleses.5 Aan de twijfel worden de laatste gronden onttrokken en de Waarheid komt zegevierend haar plaats in ons leven in beslag nemen. Het Woord van God gaat onweerstaanbaar binnen in de kameren, waar vreze en beven ons met lamheid sloegen en ontneemt aan de dood zijn prikkel.6 Een muur, die tussen dit en het toekomende leven staat opgericht, wordt doorbroken en voortaan nemen vlees en bloed bij gelijkenis aan het Avondmaal des Heren deel. Deze genade van onze Here Jezus Christus helpe u in deze grote nood. Intussen lijden wij in de gemeenschap des Geestes met u mede en bidden met u dat God u lere dit kruis gewillig te dragen en in deze diepe weg Gods voetstappen niet alleen te vermoeden maar ook te weten. Moge het gevaar voor de andere huisgenoten spoedig geheel zijn afgewend. Houd u van onze deelneming innig overtuigd. Wees God bevolen, uw bedroefde vriend, ook uit naam van mijn vrouw,
O. Noordmans.
(AKHM)