128. J.H. Gunning JHzn.1 aan O. Noordmans
Noordwijk aan Zee, zaterdagmiddag2
Amice Noordmans,
Aan zee, ietwat ongemakkelijk zittend, vergeeft ge mij wel een slordig briefje! Het uwe deed mij veel genoegen, omdat ik er enige meerdere levenslust in bespeurde, na al de donkere, moeilijke jaren die gij hebt doorgemaakt. Ik verblijd mij hartelijk in het begin van genezing dat gij constateren kunt, en hoop vurig dat het zo moge voortgaan, en gij nog eens aan studie en kerk moogt worden teruggegeven. Er hoort wel heel wat geloof toe om in uw toestand niet moedeloos te worden, en te blijven vertrouwen dat de Heer alles goed zal maken. Wat is er veel dat ons geloof schokt en belaagt! Ik heb mijn kruis in de telkens terugkerende zwakte van mijn jongen3 die deze weken weer heel weinig wel is geweest, en van wie ik soms vrees dat hij de tering krijgen zal. Moge de Heer die bange voorgevoelens beschamen, en mijn enige kind hier de vurig begeerde gezondheid schenken! Hij is nog zeer zwak, loopt een half uurtje en zit verder in een badstoel aan strand. Nieuws heb ik u hier niet mee te delen. Ik preek elke zondag twee maal, bezoek enkele zieken, en wijd mij verder aan het niets-doen - ook een tak van werkzaamheid, die gij beter hebt leren beoefenen dan ik, poor boy! Ik ben bezig de tweede Jesaja in het Hebreeuws te lezen, en geniet van die heerlijke, poëtische, hoogverheven taal. Hoe weinig kennen wij eigenlijk de profeten! En nu, carissime! Wees Gode bevolen, Moogt ge goed aansterken, en mij in september eens komen verblijden met een bezoek, dat mij duidelijk maakt dat ge helemaal beter wordt! Een handdruk van uw vriend
J.H. Gunning JHzn.
(AN)