503. A.F. Krull1 aan O. Noordmans
Arnhem, 14 mei 1935
Beste vriend,
Wat denk je eigenlijk: hij is weg (overleden kan haast niet, dat hoort men toch wel eens), hij is ziek of wat dan ook. De zaak is deze: sedert november-maart ben ik geen drie dagen in rust of met rust gelaten.2 Alle man, die in nood was kwam tot David - Krull.3 Mijn relaties met de upper ten in Rotterdam maken mij het leven tot een last is te kras, maar toch verre van aangenaam. Amice, men kan toch geen faillerende firma’s op de been helpen of houden. ’k Heb enkel families kunnen redden van ondergang. Al heel mooi. Nu mijn gedrag tegenover jou. Ik kon je rijke boek4 niet ‘fatsoenlijk’ lezen. Altijd weer weg of gestoord. Het komt mij ongemeen rijk voor, alleen te kortaf. Het roept om zijn auteur. Hier en daar zou men gaan zingen: houd zelf den fakkel bij.5 Het geen professor-worden heeft mij met je mee doen leven. Ik heb zelfs nog met mensen besproken: Noordmans voor de dogmatiek: de twee anderen de rest. Alleen onoverkomelijk was, niet dunkt mij het traktement, wel het pensioen voor man en vrouw. Telkens was het weer mis inzake jou even te zien. Ik dacht: predikanten-vergadering. Helaas, ik werd verhinderd. Toen: rede Berkelbach.6 Jij waart er niet. Toen zei ik tot mijzelf: nu zien of het nog gelukt is met de HBS-eindexamina.7 Ik had dat nog ter plaatse zeer geaccentueerd. Daarop kwam nu vanmorgen het antwoord. Het is dus gelukt. ’n Heel gecorrigeer, maar niet onaardig. Ik onderhoud allerlei relatie met verschillende leraren. Hè, is Jan Noordmans8 overleden? Zo gaan de oude vrienden ons voor. Ik kan mij dat bijna niet indenken; ik voel me zo jong en zo weinig oud. Wat zeg je van ‘Marsjan.’9 Velen hebben behoefte aan uitwendig gezag. Hij zeker ook. ’k Heb aan weinig mensen het land, aan hem in ’t kwadraat. Ik woonde naast hem (kwam naast hem wonen) in de Cornelis-Jolstraat te Scheveningen. Alle buren bezochten mij, hij niet. Om mij te plagen, denk ik, gaf mevrouw Marchant de voorkamer op zondag een grote beurt. Stoelen, canapé, etc., in de voortuin; kloppen, te keer gaan van je welste. Een haat tegen al wat christelijk was. God kan harten veranderen, maar anders feliciteer ik Rome niet. Met hartelijke handdruk, je vriend Krull.
(AN)