506. J.H.C. Kamsteeg1 aan O. Noordmans
Gorssel, 12 juni 1935
Beste Noordmans,
Dank voor je schrijven van 7 dezer. Dat deed weer ‘deugd’. Laat ik je zeggen dat ik gisteren naar een specialist ben geweest in Arnhem, Grondig inventaris opgemaakt. ’t Zaakje loopt al 59 jaar mee. ’t Is dus geen nieuw huishouden meer. Wat het hart aangaat, zei hij: ik zou je hart goedkeuren als het voor ’n keuring werd gevraagd. Maar de oververmoeidheid heeft het wat aangezet. Die pijnen en pijntjes zijn neuralgische pijnen en ... kunnen heel goed in verband staan met de maag, waar zo langzaam aan de pijnen zich gaan concentreren. Hij vond me wat bleek van bloed, ook al oorzaak van die veel te snelle pols. Over ’n dag of veertien nog eens zien, maar dan een week of zes er uit. Dat is nodig, zonder enig pardon. Summa summarum,2 was ik met al m’n pijntjes, toch wel dankbaar dat er geen hartgebrek was geconstateerd. Of het nu wat in de maag worden gaat, dat wachten we maar af. ’k Hou m’n gemak, zoveel ik kan, maar in de gemeente zelf valt dat niet mee. In juni, dus in de maand, die nu twaalf dagen oud is, had ik al drie kerkelijke trouwdiensten en twee begrafenissen, mitsgaders de preken, ook Pinksteren 1 en 2. Maar laat ik tegen een zwaar met werk beladen broeder maar niet klagen over drukte. Ik wist niet dat je in zo’n examencommissie zat.3 Dat lijkt me heerlijk. ’k Heb het heel dikwijls verlangd. Nu staat het in de rij van onvervulde wensen. Bij de een is dat rijtje langer dan bij de ander. Toch kun je het met stille ogen aankijken, als God betere verlangens in je heeft vervuld. En Dick?4 Koos5 zei me dat hij wel tevreden was over wat hij had ingeleverd. Wat ’n degelijk onderwerp heeft hij voor z’n opstel gekozen: ‘De klassieke schrijvers en wij.’ De zoon van de vader zal aan ’t woord geweest zijn. Ge begrijpt hoe hartelijk ik hoop dat hij alle leeuwen en beren daar verslaat in die kamp. Maar dat zal wel, ik maak me niet ongerust over hem. Wat leuk dat je ook in Zeeland gaat examineren. Och, kijk dat mooie land toch maar eens goed aan. En als je kunt, op ’n dinsdag in Goes en op ’n donderdag eens in Middelburg en voorts alle dagen is Zeeland waard om bekeken te worden. De tuin van ’s Heer Hendrikskinderen was in onze tijd veel mooier hoor! ’k Vind het kostelijk dat je er eens preekt. God heeft me veel goede uren gegeven daar in dat kerkje, hoe klein het ook wezen mag.6 Onze Krien,7 die met Pinksteren ook thuis kwam, is van zondag op maandag ineens begonnen met heel hoge koorts. Zakt nu wel af, maar ligt nog te bed. Oorzaak? Nog onbekend. Ze heeft nu een wat opgezette klier achter ’t oor. Zo gaat het weer verder. Door regen en wind, door mee en tegenwind. Stillekens achter Hem aan. Al ’n beetje door de correctie heen? Hartelijke groeten van ons allemaal ook aan vrouw en kinderen. Graag als steeds je vriend,
J.H.C. Kamsteeg.
Dien8 raakt kind in huis daar op die Engelse boten, hè? Toch fijn, dat ze daar telkens weer eens heen overwipt. Weet je ook ’n middel om wat preekbeurten vervuld te krijgen hier? Ik bedoel, ken je een eenzame, verlaten candidaat of zo. De collega’s hier zijn allemaal zelf bezet.
(AN)