800. O. Noordmans aan K.H. Miskotte
Lunteren, 20 october 1947
Waarde Miskotte,
Het wordt meer dan tijd dat ik je brief van 15 september1 ga beantwoorden. Ik ben de laatste weken nog al vaak tussen de wielen geweest en zo bleef mijn antwoord in de pen. Allereerst wat je persoonlijke moeilijkheden betreft. Want zij zijn persoonlijk, ‘allround’. Ik geloof dat men er iets aan doen kan door aan het gezelschapsleven enige zorg te besteden en te trachten daarvoor een min of meer vaste vorm te vinden, zonder dat die conventioneel wordt. Als tegenwicht tegen de arbeid is er nu, meer dan vroeger, geestelijk spel nodig. Jammer dat onze tijd in dat opzicht zo armzalig geworden is. Een ‘mijnheer’ weet niet wat spelen is. God zal je er door helpen. Over bundeling heb ik met ‘Holland’ gesproken en ik hoop enkele in aanmerking komende stukken bijeen te zoeken.2 - Ik blijf steeds min of meer in touw en blijf aldoor achterstallig. Vermoedelijk zal die achterstalligheid steeds erger worden, zodat er tenslotte allerlei blijft liggen. Wat In de Waagschaal betreft wist ik niet, dat het blad met verlies werkte. Ik meende dat de lezerskring groot genoeg was. Ik ben benieuwd of de uitbreiding helpen zal. Enerzijds ontspant zij de greep van het blad. Maar aan de andere kant wordt het eigene van de inzet daardoor minder duidelijk. Mijn indrukken omtrent de verandering staan nog niet vast. Voor zover ik zelf eens iets inzend, wil ik dit liever doen afhangen van tijd en gelegenheid dan dat ik een bepaald thema zou krijgen. Ik weet wel dat men er dan minder gemakkelijk toe komt, maar voor het resultaat geloof ik toch dat het beter is. - Laten wij dus geen vaste afspraken maken. Mijn familie maakt het goed, behalve dat m’n gehuwde dochter nog steeds niet geheel hersteld is van een zenuwschok, die ze heeft opgelopen bij de bekende gebeurtenissen te Putten in 1944, waar ze toen met haar man en mijn zoon toevallig aanwezig was. Dat is een van de naweeën van de oorlog. Met vriendelijke groet, tt.
O. Noordmans.
(AKHM)