873. O. Noordmans aan K.H. Miskotte

Lunteren, 4 mei 1950

Waarde Miskotte,

Nu ik weer thuis ben uit Arnhem, wil ik niet toeven met je hartelijk te danken voor het meeleven met de wederwaardigheden, die ik de laatste weken heb ondervonden. Zij hielden verband met de moeilijkheden die ik de laatste drie jaar lichamelijk doormaakte. Ik was veel beter dan drie jaar geleden, maar plotseling werd de zaak acuut en maakte ingrijpen noodzakelijk. Mijn gestel heeft dat laatste heel goed doorstaan en een paar dagen na de operatie begonnen de krachten snel terug te komen. Thans kan ik weer deelnemen aan het gewone leven en is er eigenlijk niets, dat mij bepaald verboden is. Het is een merkwaardige ervaring, die men op deze wijze meemaakt. Ik had mijn lichaam levenslang genegeerd; d.w.z. ik ging altijd door als het zich wou verzetten. Nu was ik ineens machteloos. - Een operatie was een ding, dat ik graag buiten mijn gedachtenkring hield, zoals trouwens de hele ‘inwendige mens’. Nu zij echter moest plaats hebben beroerde zij mijn gemoed niet meer dan de gewoonste dingen uit het dagelijks leven. Welk een rust schuilt er in het niets-kunnen en hoe weldadig is het geholpen-worden. Deze dingen presenteren zich, als men langs de poort des doods gaat. En toch hoe weerde het leven zich en herstelt zich met sprongen, als het kans ziet. Hoe fel reageert het op de onmacht en hoe ongeduldig wordt het al spoedig over de hulp. Thans ben ik dan weer aardig op krachten en uiterlijk ziet men geen sporen meer van wat mij overkwam. Misschien kan ik weer doorgaan met zo nu en dan iets te publiceren. Zeer ben ik ook getroffen door de belangstelling, die mij toekwam uit de Synode. Dat telefoontje was het eerste teken uit kringen buiten mijn familie. Ik voelde toen welke betekenis het lidmaatschap der kerk kan hebben. Op je brief heeft mijn vrouw reeds geantwoord. Hartelijk dank. Hoe gaat het je en je gezin? Met hartelijke groeten,

O. Noordmans.

(AKHM)